آشتی باخودم

 

 

پاییز حس  تازه  ندارد  برای تو

بیهوده ریختست خودش را به پای تو

گردوی پشت پنجره هم گریه می کند

از طعم  ناگزیر  همین  روزهای  تو

بی چتر می رسم به کلاغی که بی دلیل

می ریخت حس گمشده ای در رثای تو

از رودخانه حال دلم را کمی بپرس

از سنگ ها که به هیجان مبتلای تو

آری تو نیستی و جهان هیچ تر شده است

از ماسه زار گم شده در رد پای تو

   

حالا چقدر قافیه را زندگی کنم

 تا این غزل رهاشود از ماجرای تو

من حرف های زندگی ام را ورق ورق

بارودو صخره با همه ی دشت هازدم

وقتی که هیچ فلسفه ام نیست پس چرا

پاییز برگ های مردد بباردم

بی عشق زندگانی من هم به دره ریخت

تردید در تمام خودش می فشاردم

 بایک کلاغ پیر به دنبالت آمدم

ای کاش دست هات از اول بکاردم

 

(این غز ل تقریبا شبیه یکی  از کارهای آقای بدیع می باشد که صادقانه عرض کنم کاملا اتفاقی بوده وبه همین سبب در انتهای کار قافیه را عوض کردم)

 

از شب, چشم زخم را بردار!!

 

سلام ....

بالاخره فرصتی پیش آمدکه به روز شوم.شایدبرحق باشد اگر عامل سرودن این غزل  را برنامه رادیوئی(قرآن کتاب بیداری)بدانم .برنامه ای پیرامون  آیات سوره صف که بسیار جذاب ومفید بود .

 

 

 

 

شب است پنجره ها خواب ماه می بینند

میان باغچه مردی سیاه   می بینند

شب است پنجره های گشوده در باران

امام وسوسه را غرق آه    می بینند

میان طاقچه دریای    اعظمیست اگر

بساط  شعر   مرا رو به  راه می بینند

گرسنگان جهان از شمیم (فتح غریب)

 سکوت غم زده را اشتباه می بینند

به جرعه ای که چشیدند ابرهای عقیم

حظور گرم    ترا     گاه گاه        میبینند

 شکوه (یظهر..دین) را پرندگان   جهان 

در اعتراض درختان  گواه         می بینند

چقدر ریختن از خواب و مه تماشائیست

چقدر ساده به سوی تو راه     می بینند

تو نور مطلق عشقی نمی شوی خاموش

وبی تو      تاول    پا را    گناه  می بینند

 

شب است و پنجره از انتظار  خالی شد

نگاه های     ستمدیده      ماه می بینند

 

 

التماس دعا

 

دعا میکنی؟

پیشاپیش سال نو را به همه دوستان تبریک میگم وآرزو میکنم سال شاد سبز سبز بانشاط لبریز از شعر ناب درپیش رو داشته با شند

ما طاقت اندوه نداریم درخت

درغصه دل کوه نداریم درخت

باید که شکوفه واربیدارشویم

مافرصت انبوه نداریم درخت

کامنت های بدون نقد حذف خواهد شد

التماس دعا